NOTHING

(กด f5 ด้วยนะ) 

อยู่ดีๆ ก็รู้สึกอยากกลับมาเขียนนู่นเขียนนี่

อาจจะเป็นเพราะเหงาเหงาหรือไงไม่แน่ใจ
หรืออาจจะมีเหตุผลที่ว่า เออ.. ทำไมชีวิตมันมีเรื่องราวมากมายประเดประดังเข้ามาจัง ?
ระบายกับใครใครก็ไม่ได้ความ ขอระบายกับตัวเองแล้วกัน

อันที่จริงมันก็ไม่ใช่อาการ อยู่ดีๆ หรอก
มันเริ่มต้นมาจากได้อ่านหนังสือของพี่นิ้วกลม ก็รู้สึกว่า 'เออ อยากเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมั่งจัง'
แล้วเมื่อเช้าก็นั่งอ่าน 'หน่อไม้' ที่พี่นิ้วกลม พี่ทรงกลดและพี่ทรงศีลเขียนร่วมกัน
ก็เลยรู้สึกได้ว่า ฮ้า.. ไฟในตัวมันลุกโชน ฮ่าฮ่า  ไม่รู้ไปเอามาจากไหน(คงมาจากแถวๆหนังสือนั่นแหละ) ไม่รู้จะเขียนขึ้นเพื่ออะไร
แต่ก็อยากจะเขียน

แต่อันที่จริงที่สุด มันไม่ได้เกิดจากพี่พี่ทั้งสามเสียทีเดียว มันเป็นอาการที่เกิดขึ้นมาเนิ่นนาน
อยากเขียนนิยาย อยากเขียนอะไรๆ มากมายตาแป๊ะไก่ เริ่มๆเขียนไป แล้วก็หยุด
มันจะเป็นอย่างนี้ทุกที คล้ายๆอารมณ์ชั่ววูบ

และนี่ก็คงเป็นอีกอารมณ์หนึ่ง ที่เราได้รับพลังมาจากพี่พี่ทั้งสามคน :)

ขณะกำลังเขียนอยู่นี้ ได้มีความคิดความคิดหนึ่งวิ่งปรู๊ดเข้ามาในสมอง

เอ้อ! มันฝึกการเขียน เรียบเรียง การใช้ภาษาของเราไปได้ด้วยนี่หว่า
เอออๆๆ ก็ดีเหมือนกัน ถึงแม้จะนั่งเขียนคนเดียว ไม่มีใครมาอ่านหรืออย่างไรก็ตาม
มันก็ถือว่าเป็นการฝึกแหละนะ อย่างน้อยเมื่อว่างเว้นไปนานๆ กลับมานั่งอ่านบทความที่ตัวเองเขียนไว้
มันก็คงจับข้อผิดข้อถูกได้บ้างแหละน่า

พูดถึงการกลับไปนั่งอ่านเรื่องเก่าเก่าที่เคยเขียนมานั้น
บางครั้งมันทำให้เรารู้สึกอาย ขวยเขินอย่างบอกไม่ถูก
มันจะเป็นอาการประมาณว่า เฮ้ย! กูเขียนไปได้ยังไงวะเนี่ยวะ ?
มันน่าอายเสียนี่กระไร ฮ่าฮ่า แต่บางครั้งมันก็ทำให้เราย้อนนึกไปถึงวันเก่าๆ
มันก็มีความสุขไม่น้อยเลยนะ



ี